Aan alles komt een eind, zo ook aan dit avontuur. Terwijl Amy kon gaan boarden, was het voor ons tijd om de terugweg in te zetten. Hoewel we de tijd van ons leven hadden, vonden we het ook een fijn vooruitzicht om weer naar huis te gaan. Onze katten knuffelen, familie zien en in ons eigen bed slapen. Dat is altijd met vakantie, als je weet dat je naar huis gaat, wil je er eigenlijk al zijn. Maar onze reis was nog niet helemaal voorbij: we hadden nog leuke vooruitzichten in Ru

Tot nu toe hadden we flink geluk gehad met Herman. Geen pech, geen schade, niet dagenlang ergens vastgestaan. Het liep op rolletjes, veel beter dan we hadden verwacht van tevoren. Er moest toch een moment komen waarop er iets kapot ging, zou je zeggen? Nou, dat klopt wel. Gelukkig geen gigantische problemen, maar een simpele lekke band. Onderweg terug naar Ulaanbaatar begon Herman ineens een beetje te hobbelen en klonk er een nieuw, onbekend geluid tijdens het rijden. En nieu

De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. En of we het naar ons zin hadden, ineens waren we al bijna op onze eindbestemming. De finishlijn. Bijna 9.000 kilometer van Bergen op Zoom vandaan, als je de snelle route pakt tenminste. Turkije en Georgië leken al eeuwen geleden. Maar niet getreurd, want we hadden nog mooie dingen voor de boeg. We maakten ons klaar voor opnieuw een Russische grensovergang. De meeste grenzen zijn 24/7 open, maar deze niet. Deze grens sloot volledig